X
تبلیغات
رایتل

نقض آشکار قانون اساسی در رشت!

سه‌شنبه 21 آبان‌ماه سال 1392 ساعت 02:10 ب.ظ


16 آبان 1392

مهرداد معمارزاده طهران


انگار نه انگار که این مملکت قانون دارد، قانون اساسی دارد، حکومت و حاکمیتی دارد...

انگار ما مردم حماسۀ 24 خرداد را آفریدیم، که اینک دنیا به کام کاسه‌لیسان قومگرا گردد!

پان‌ترک‌ها، کومله‌ها، الاحوازی‌ها و جیش‌العدلی‌ها کم بودند، که حالا در دیار گیلکان سرافراز هم عده‌ای خشک‌مغزِ تازه به دوران رسیده سر از گریبان بیرون کرده و نوای هویت‌طلبی، آن هم طلب هویتی مگر هویت اصیل ایرانی، سر می‌دهند.

اسماعیل حاجی‌پور رییس شورای شهر رشت در جلسۀ روز پنجشنبه (16 آبان) گفت، «زبان گیلکی از جمله زبان‌های بومی ملت ایران است که مورد تهدید قرار گرفته است، و اعضای این شورا برای حفظ اصالت زبان درحال فراموشی گیلکی و زنده نگهداشتن آن، از این پس جلسات خود را با این زبان اداره می‌کنند.»


http://iranwire.com/fa/ostanwire/news/3432


اکنون متن اصل 15 قانون اساسی را با هم می‌خوانیم، «زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران، فارسی است. اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد. ولی استفاده از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‌های گروهی، و تدریس ادبیات آن‌ها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است.»

مساله خیلی ساده است. سخنان آقای اسماعیل حاجی‌پور، به هر بهانه‌ای که عنوان شده و بر هر دلیل و برهانی که استوار باشد، نقض صریح و آشکار اصل پانزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است.



نخست آنکه، این بندۀ خدا نیز مانند خیلی‌های دیگر، هنوز دست چپ و راستش را از هم نشناخته، دربارۀ مسائل مهم حکومتی و حاکمیتی که وضع و نحل آن هیچگونه ربط و ارتباطی به ایشان ندارد، نظر می‌دهد و اظهارنظر می‌کند!

آخر مگر «شورای شهر» جزو مراکز راهبردی (استراتژیک) کشور و نظام است(؟)، که این آقا بتواند بنا بر تشخیص و فتوای خود دربارۀ مسائل «هویتی - مملکتی» تصمیم بگیرد و اظهارنظر کند! اگرچه حتی چنین مراکزی هم نمی‌توانند و حق ندارند که مطلب و موضوعی را بر خلاف متن قانون اساسی کشور، مصوب و اجرایی نمایند.

یک پرسش ساده، آیا این آقا و همکارانشان اصلا فرق میان مقولات و مفاهیمی چون زبان، گویش و لهجه را می‌دانند(؟)، تا برسیم به این بحث که آیا گیلکی در رستۀ زبان‌هاست، گویش‌ها و یا احتمالا لهجه‌ها.

در اینکه می‌بایست از گویش‌های بومی ایران پاسداری شده و پویا نگاهداشته شوند، هیچ بحثی نیست. اکنون ضمن اینکه جای اینکار، جای دیگری است و می‌بایست مجموعه‌هایی ذیل فرهنگستان مادر کشور تعریف شده و در آن‌ها به این موضوع و مساله پرداخته شود؛ نکتۀ مهم و اساسی اینست که، گویش‌های بومی ایرانی کدامند؟

زیرا همگی این مَثَل را شنیده‌ایم، «شهر که شلوغ می‌شود، قورباغه هم هفت‌تیر می‌کشد». بنابراین باید مراقب بود تا فرصت‌طلبان از این آب گل‌آلود ماهی نگیرند.

در همین راستا، پان‌ترک‌های حریص و همیشه مترصد فرصت که دست داشتن‌شان در اینگونه مسائل را نمی‌توان از نظر دور داشت، به محض عنوان چنین مسئله‌ای از سوی شورای شهر رشت، دوباره فورا بحث مظلومیت و محرومیت زبان ترکی را پیش کشیده و خواهان تسّری این روش در شورای شهرهای شمال‌غرب کشور شده‌اند!

جدا از این بحث که، امروز در شورای شهرهای شمال‌غرب کشور هیچ احترامی به قانون گذاشته نشده و زبان فارسی به کار نمی‌رود و هم‌اینک در مراکز رسمی، دولتی و حکومتی این استان‌ها، به زبانی جز ترکی سخن گفته نمی‌شود؛ اما آیا اگر کسی به نقض قانون پرداخت، این برای بارهای بعدی مجوّز محسوب می‌شود؟ آیا اینکه شورای یک شهر بر خلاف متن قانون اساسی کشور عمل نماید، این راه را برای ادامۀ قانون‌شکنی باز می‌کند؟

آخر مگر نهادهای نظارتی کشور مُرده‌اند؟ یا هم اینکه شاید توان تشخیص موارد قانونی از غیرقانونی را از دست داده‌اند، که هیچ نمی‌گویند و تازه از گوشه و کنار هم به تایید و تمجید این امر خلاف قانون پرداخته و می‌پردازند!

در اصل 15 قانون اساسی آمده است، «زبان و خط رسمی مردم ایران فارسی است...».

آیا شوراهای شهر و روستا در کشورمان که طبق قانون اساسی و با رای مردم و زیر نظر حاکمیت تشکیل می‌شوند، مراکز رسمی هستند یا نه؟

در دنبالۀ این اصل می‌خوانیم، «اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد...».

گمان نمی‌رود که نیاز به توضیح خاصی باشد. زیرا متن این اصل به اندازه‌ای روشن است که جای هیچگونه بحث و مجادله‌ای را باقی نمی‌گذارد. اسناد و مکاتبات و متون رسمی که البته شامل جلسات ادارات و نهادهای رسمی و مراکز وابسته به حاکمیت می‌شود، طبق قانون، «باید با این زبان و خط (فارسی) باشد».

در ادامۀ این اصل می‌خوانیم، «ولی استفاده از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‌های گروهی، ... در کنار زبان فارسی آزاد است.»

اکنون پرسش اینجاست، آیا شوراهای شهر و روستا، «مطبوعه و جریده» هستند یا «رسانۀ گروهی»(؟)، که بخواهد استفاده از زبان‌های محلی و قومی در آن‌ها آزاد باشد.(تازه آن هم بی‌اعتنا به قید قانونیِ «در کنار زبان فارسی»!)

خوبست کسانی که این روزها فرصت را غنیمت شمرده و فریادِ «وا اصل پانزدها!» (کنایه از اصل 15 قانون اساسی) سر می‌دهند، چشمانشان را باز کرده و به این نقض کنونی اصل 15 نیز واکنش نشان داده و واویلا سر دهند!

به هر روی، جدا از آنکه پان‌ترکان حریص و فرصت‌طلب که فکری مگر بریدن سر ایران ندارند، از هر فرصتی برای سوءاستفاده و وارونه جلوه دادن حقایق استفاده می‌کنند؛ در چنین مواردی نیز به آسانی می‌توان جای پای نحس‌شان را دید و حضورشان در پشت اینگونه رخدادها را احساس نمود.

اسماعیل حاجی‌پور (رئیس شورای شهر رشت) می‌گوید، «زبان گیلکی از جمله زبان‌های بومی ملت ایران است...».(که این جای سخنش، با کمی اغماض، درست است)

اما اکنون بیایید ببینیم یک تارنمای پان‌ترکی، چگونه آن را بازتاب داده است، «به گفتۀ رئیس شورای شهر رشت: زبان گیلکی از جمله زبان‌های ملل موجود در ایران بوده...»!(که همه جایش به شدت وحشتناک است)


http://www.urmiyenews.com/2013/11/gilekcede-resmi-oldu-turkce-iranda.html


مگر ما ملتی به جز ملت ایران هم در کشورمان داریم؟ اگرچه که تجزیه‌طلبان، خودشان را «ملت‌های ساکن ایران» برمی‌شمارند!

موضوع خیلی ساده است، پان‌ترک‌ها چون گوش‌های خودشان دراز است، بنابراین دیگران را هم همینطور فرض می‌کنند.(حساب مردم شریف استان‌های آذربایجان از این مزدوران تجزیه‌طلب جداست)

رئیس شورای شهر رشت می‌گوید، «... از جمله زبان‌های بومی ملت ایران».

اما پان‌ترک‌ها آن را چنین می‌نگارند، «... از جمله زبان‌های ملل موجود در ایران»!

به قول معروف، «شرّی بشه، شورّی بشه، کَل به نوایی برسه!».

در هر حال، اجرای بدون تنازل قانون اساسی، خواستۀ ماست. البته اجرای متن قانون اساسی، نه اوهامی که این روزها در سر بعضی‌ها و به ویژه قومگرایان و چپ‌های فرهنگی و انترناسیونال‌ها پیچ و تاب می‌خورد!

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo